Każdy opiekun psa zna ten moment frustracji, gdy wydaje się, że pies mnie ignoruje. Zamiast entuzjastycznego posłuszeństwa, nasz czworonożny przyjaciel odwraca głowę, biega w inną stronę lub zajmuje się czymś zupełnie innym. Dlaczego tak się dzieje? Psy, podobnie jak ludzie, mają swoje emocje, potrzeby i sposoby komunikacji. Zrozumienie tych mechanizmów to pierwszy krok, by dowiedzieć się, dlaczego pies nie słucha, i jak skutecznie to zmienić.

Dlaczego pies nie słucha opiekuna?

1. Brak jasnej komunikacji

Psy nie rozumieją ludzkiego języka w sposób, w jaki my go używamy. Jeśli Twoje komendy są niejasne, zbyt długie lub wydawane w emocjach, pies może po prostu nie wiedzieć, czego od niego oczekujesz. Na przykład, gdy wołasz „Chodź tu, no już, szybko!”, pies może odbierać to jako chaotyczny dźwięk, a nie konkretne polecenie. Pies nie reaguje na komendy, gdy nie rozumie, co oznaczają.

Używaj prostych, jednowyrazowych komend, takich jak „siad”, „zostań” czy „chodź”. Ważna jest też konsekwencja – zawsze używaj tego samego słowa dla danej czynności i nagradzaj psa za poprawne wykonanie.

2. Rozproszenie środowiska

Psy są niezwykle wrażliwe na bodźce. Zapach innego psa, szelest liści czy przechodząca wiewiórka mogą sprawić, że Twój pupil chwilowo „zapomni” o Twoim istnieniu. W takich momentach pies nie ignoruje Cię celowo – jego uwaga jest po prostu gdzie indziej.

Zacznij trening w spokojnym otoczeniu, gdzie pies może się skupić. Stopniowo wprowadzaj więcej rozproszeń, ucząc psa koncentrowania się na Tobie. Regularne szkolenie posłuszeństwa psa w różnych środowiskach pomaga budować jego skupienie.

3. Brak motywacji

Psy, podobnie jak ludzie, potrzebują powodu, by coś zrobić. Jeśli Twój pies nie widzi korzyści w wykonaniu polecenia, może je zignorować. Smakołyki, pochwały czy zabawa są dla psa nagrodą, która motywuje go do współpracy.

Znajdź to, co najbardziej motywuje Twojego psa – może to być ulubiony przysmak, piszcząca zabawka czy głaskanie. Nagradzaj każde poprawne zachowanie, szczególnie na początku treningu, by pies kojarzył posłuszeństwo z czymś przyjemnym.

4. Stres lub dyskomfort

Psy, które czują się niepewnie, zestresowane lub chore, mogą ignorować opiekuna, ponieważ są zbyt zajęte radzeniem sobie z własnymi emocjami. Na przykład pies, który boi się innych psów, może nie reagować na Twoje wołanie w parku, bo skupia się na potencjalnym zagrożeniu.

Obserwuj mowę ciała psa. Opuszczony ogon, przyciśnięte uszy czy ziajanie mogą wskazywać na stres. W takich sytuacjach daj psu czas na uspokojenie lub skonsultuj się z weterynarzem lub behawiorystą, jeśli problem się powtarza.

5. Niewystarczające szkolenie lub brak konsekwencji

Jeśli pies nie został nauczony posłuszeństwa lub opiekun nie jest konsekwentny w egzekwowaniu zasad, pupil może uznać, że słuchanie jest opcjonalne. Psy uczą się przez powtarzanie i jasne granice.

Regularne sesje szkoleniowe, nawet krótkie (5-10 minut dziennie), mogą zdziałać cuda. Ustal jasne zasady, np. pies dostaje jedzenie tylko po wykonaniu komendy „siad”. Konsekwencja buduje zaufanie i zrozumienie.

Jak zmienić zachowanie psa?

Silna relacja oparta na zaufaniu to podstawa posłuszeństwa. Spędzaj czas z psem na wspólnej zabawie, spacerach i treningu. Pies, który czuje się bezpiecznie i kochany, chętniej słucha opiekuna.

Zamiast karania za nieposłuszeństwo, nagradzaj za dobre zachowanie. Pozytywne wzmocnienie, takie jak smakołyki czy pochwały, sprawia, że pies chce współpracować. Na przykład, gdy pies podejdzie na zawołanie, pochwal go entuzjastycznie i daj smakołyk.

Każdy pies jest inny – niektóre uczą się szybciej, inne potrzebują więcej czasu. Bądź cierpliwy i nie złość się na psa. Pamiętaj, że ignorowanie opiekuna to nie złośliwość, a często wynik nieporozumienia lub braku odpowiedniego treningu.

Jeśli mimo prób pies nie reaguje na komendy, rozważ konsultację z behawiorystą lub trenerem psów. Profesjonalista pomoże zidentyfikować przyczyny problemu i dostosuje szkolenie do potrzeb Twojego pupila.

Podsumowanie: Droga do lepszej komunikacji

Gdy pies Cię ignoruje, to sygnał, że coś w naszej komunikacji wymaga poprawy. Kluczem do sukcesu jest zrozumienie potrzeb psa, konsekwentne szkolenie i budowanie wzajemnego zaufania. Regularne szkolenie posłuszeństwa psa oraz stosowanie pozytywnych metod sprawią, że Twój pupil będzie reagował na komendy z entuzjazmem. Pamiętaj, że praca z psem to proces, który wymaga czasu, ale efekty – szczęśliwy, posłuszny pies i silna więź z opiekunem – są tego warte.

Masz wrażenie, że Twój pies Cię nie słucha? Zarezerwuj konsultację behawioralną na tellmehau.pl, a pomożemy Ci zbudować silniejszą więź i sprawić, by Twój pies znów zaczął zwracać uwagę na Ciebie.

Psy to inteligentne i aktywne stworzenia, które potrzebują nie tylko fizycznego ruchu, ale także umysłowej stymulacji. Gdy ich potrzeby nie są zaspokajane, pojawia się nuda, która może mieć poważne konsekwencje dla ich zdrowia i zachowania. W tym artykule przyjrzymy się, dlaczego nuda u psa jest groźna, jak rozpoznać jej objawy oraz przedstawimy praktyczne wskazówki, jak zapewnić psu stymulację i zabawę.

Dlaczego nuda u psa jest problemem?

Psy, podobnie jak ludzie, potrzebują zajęcia, by czuć się spełnione. Brak aktywności fizycznej i umysłowej może prowadzić do frustracji, stresu, a nawet problemów zdrowotnych. Nuda u psa często skutkuje niepożądanymi zachowaniami, takimi jak niszczenie przedmiotów, nadmierne szczekanie czy apatia. Długotrwała nuda może także przyczynić się do obniżenia odporności, a w skrajnych przypadkach do depresji. Dlatego tak ważne jest, by zapewnić psu odpowiednie formy aktywności, które zaspokoją jego naturalne instynkty i potrzeby.

Objawy nudy u psa

Jak rozpoznać, że nasz pies się nudzi? Objawy nudy u psa mogą być różne w zależności od jego charakteru i rasy, ale najczęściej obejmują:

• Niszczenie przedmiotów: Gryzienie mebli, butów czy innych rzeczy w domu to często sposób na rozładowanie frustracji.
• Nadmierne szczekanie lub wycie: Pies może próbować zwrócić na siebie uwagę lub wyrazić znudzenie.
• Apatia i brak energii: Jeśli pies, który zwykle jest aktywny, staje się ospały i niechętny do zabawy, może to być znak nudy.
• Nadpobudliwość: Niektóre psy reagują na brak stymulacji nadmiernym pobudzeniem, np. bieganiem w kółko lub skakaniem.
• Lizanie łap lub ogona: To zachowanie może wskazywać na stres spowodowany brakiem zajęcia.

Rozpoznanie tych sygnałów to pierwszy krok, by pomóc psu. Wczesne zauważenie problemu pozwala wprowadzić odpowiednie rozwiązania, zanim nuda przerodzi się w poważniejsze kłopoty.

Jak zapobiegać nudzie u psa?

Zapobieganie nudzie u psa wymaga zrozumienia jego potrzeb i dostosowania aktywności do jego temperamentu, wieku i możliwości fizycznych. Poniżej znajdziesz kilka praktycznych wskazówek, jak zadbać o psią stymulację.

1. Aktywność fizyczna

Ruch to podstawa psiego zdrowia. Regularne spacery, bieganie czy zabawy na świeżym powietrzu pomagają psu rozładować energię. Dostosuj intensywność aktywności do rasy i wieku psa – border collie będzie potrzebował więcej ruchu niż mops. Ciekawym pomysłem jest urozmaicenie spacerów, np. zmiana tras czy zabawa w aportowanie.

2. Stymulacja umysłowa

Psy potrzebują nie tylko ruchu, ale także wyzwań dla umysłu. Zabawy rozwijające dla psa to świetny sposób na zaangażowanie jego intelektu. Przykłady takich aktywności to:

• Maty węchowe: Ukryj smakołyki w macie węchowej, by pies mógł je znaleźć, wykorzystując swój zmysł węchu.
• Zabawki interaktywne: Puzzle dla psów, w których muszą przesuwać elementy, by dostać się do nagrody, to doskonały sposób na zajęcie psa.
• Trening komend: Nauka nowych sztuczek, takich jak „podaj łapę” czy „turlaj się”, to nie tylko zabawa, ale także sposób na budowanie więzi.

3. Jak zająć psa w domu?

Nie zawsze mamy czas na długie spacery, ale to nie oznacza, że pies musi się nudzić. Jak zająć psa w domu? Oto kilka pomysłów:

• Ukrywanie smakołyków: Schowaj przysmaki w różnych miejscach w domu, np. pod poduszką lub w kartonowym pudełku, by pies mógł je odszukać.
• Kości i gryzaki: Bezpieczne gryzaki, takie jak naturalne kości czy zabawki z kauczuku, mogą zająć psa na dłuższy czas.

4. Socjalizacja i interakcja

Psy to zwierzęta społeczne które potrzebują kontaktu z innymi psami i ludźmi. Organizuj spotkania z innymi psami lub spędzaj czas na wspólnej zabawie. Nawet krótka sesja głaskania i rozmowy z psem może pomóc mu poczuć się zauważonym i kochanym.

5. Urozmaicenie otoczenia

Monotonia w otoczeniu może potęgować nudę. Wprowadzaj nowe bodźce, takie jak nowe zabawki czy zmiana miejsca spacerów. Możesz także zabierać psa na wycieczki w nowe miejsca, np. do lasu lub nad jezioro, by mógł eksplorować nieznane tereny.

Indywidualne podejście do psa

Każdy pies jest inny, dlatego kluczem do sukcesu jest dostosowanie aktywności do jego potrzeb. Psy pracujące, jak owczarki, będą potrzebowały więcej wyzwań umysłowych i fizycznych, podczas gdy starsze psy mogą woleć spokojniejsze formy zabawy. Obserwuj swojego pupila i eksperymentuj, by znaleźć to, co sprawia mu największą radość.

Sposoby na nudę u psa – długoterminowe podejście

Aby nuda nie wracała, warto wprowadzić rutynę, która łączy ruch, stymulację umysłową i czas na relaks. Regularne treningi, zabawy i wspólne spędzanie czasu budują nie tylko psie szczęście, ale także Waszą więź. Pamiętaj, że pies, który jest zajęty i spełniony, to pies szczęśliwy i mniej skłonny do problematycznych zachowań.

Nie pozwól, aby nuda przerodziła się w problemy behawioralne! Zapisz się na konsultację behawioralną na tellmehau.pl, a wspólnie stworzymy plan aktywności dopasowany do potrzeb Twojego czworonoga.

Stres to naturalna reakcja organizmu – również u psów. Może pojawić się zarówno w trudnych, jak i pozornie zwyczajnych sytuacjach. Problem zaczyna się wtedy, gdy opiekun nie zauważa wczesnych sygnałów i nieświadomie naraża psa na przeciążenie emocjonalne. Warto więc nauczyć się odczytywać mowę ciała swojego pupila – to właśnie ona najczęściej sygnalizuje, że pies czegoś się obawia, czuje się niepewnie albo zwyczajnie ma już dość.

1. Czym jest stres u psa?

Stres u psa to nie tylko strach czy panika. Może objawiać się również poprzez subtelne sygnały, które łatwo zignorować: dyskomfort, niepewność, przeciążenie bodźcami. Czasem pojawia się w sytuacjach wyraźnie trudnych (np. wizyta u weterynarza), ale często także podczas codziennych spacerów, zabawy z dziećmi czy spotkań z innymi psami.

Długotrwały stres, niezauważany i nieprzepracowany, może prowadzić do poważnych problemów behawioralnych – w tym agresji, wycofania, kompulsji czy zaburzeń relacyjnych. Dlatego tak ważne jest, by nauczyć się rozpoznawać pierwsze sygnały przeciążenia.

2. Najczęstsze sygnały stresu u psa

Psy komunikują się przez mowę ciała i zachowanie. Jeśli chodzi o stres u psa objawy to najczęściej:

• Ziewanie – nie zawsze oznacza zmęczenie; może być próbą samouspokojenia się.
• Oblizywanie się – szybkie ruchy językiem, zwłaszcza w neutralnych sytuacjach, to znak napięcia.
• Odwracanie głowy, unikanie kontaktu wzrokowego – pies mówi: „Nie chcę konfrontacji”.
• Zamieranie – bezruch to częsty objaw silnego stresu i wewnętrznego konfliktu.
• Dyszenie, przyspieszony oddech – zwłaszcza w chłodnych warunkach może świadczyć o napięciu.
• Szczekanie, warczenie, skakanie, ciągnięcie – zachowania postrzegane jako „niegrzeczne” często są objawem przeciążenia emocjonalnego.
• Szybkie potrząsanie ciałem – może być „zrzucaniem napięcia” po trudnej sytuacji.
• Unikanie dotyku, chowanie się, ucieczka – pies pokazuje, że potrzebuje przestrzeni.

Każdy pies może reagować inaczej. Kluczem jest obserwowanie indywidualnych sygnałów i kontekstu ich występowania.

3. Co robić, gdy zauważysz objawy stresu u psa?

Gdy zauważysz u psa sygnały stresu – zareaguj. Oto kilka podstawowych zasad:

• Zabierz psa z trudnej sytuacji – odejście na bok, zmiana trasy, przerwanie kontaktu mogą zdziałać cuda.
• Zrezygnuj z presji – nie każ psu „wytrzymywać” trudnych sytuacji dla nauki czy „hartowania”.
• Daj przestrzeń – uszanuj to, że pies nie chce kontaktu. To nie ignorancja – to komunikacja.
• Obserwuj i ucz się – każdy pies ma swoje indywidualne progi wrażliwości. Z czasem nauczysz się je przewidywać.
• Buduj pozytywne skojarzenia – nagradzaj psa za spokojne reakcje, twórz komfortowe warunki w codziennym życiu.

W przypadku długotrwałego stresu warto skonsultować się z behawiorystą – szczególnie jeśli zachowania psa wpływają na jego zdrowie lub Waszą wspólną relację.

4. Jak złagodzić stres u psa?

Nie da się całkowicie wyeliminować stresu z życia psa – i nie ma takiej potrzeby. Ważne jednak, by ograniczać nadmiar bodźców, dawać psu wybór i poczucie kontroli oraz dbać o jego potrzeby emocjonalne. Kluczem jest uważność i dostosowanie codziennego życia do możliwości konkretnego psa.

W Tell Me Hau pokazujemy, jak budować codzienność psa bez niepotrzebnego napięcia. Pracujemy z opiekunami, którzy chcą zrozumieć, jak wspierać psa także w trudnych momentach – nie ignorując ich, ale ucząc się na nich czegoś ważnego.

Podsumowanie: obserwuj, reaguj, wspieraj

Sygnały stresu u psa są subtelne – ale jasne, jeśli tylko nauczysz się je zauważać. Im szybciej rozpoznasz, że Twój pies czegoś się obawia lub jest przeciążony, tym łatwiej będzie Ci zareagować i zapobiec eskalacji. Dzięki temu Wasza relacja stanie się silniejsza, oparta na zaufaniu i wzajemnym zrozumieniu.

W Tell Me Hau znajdziesz pomoc, której naprawdę potrzebujesz – spokojną, empatyczną i skuteczną.

 

Adopcja lub kupno psa to jeden z najbardziej ekscytujących momentów w życiu opiekuna. Jednak dla samego psa to przede wszystkim wielka zmiana, która może wywołać stres, niepewność, a nawet lęk. Niezależnie od tego, czy mamy do czynienia ze szczeniakiem, czy psem dorosłym – pierwsze dni psa w nowym domu to czas, który wymaga od nas empatii, uważności i odpowiedniego przygotowania. Jak pomóc psu przejść ten etap możliwie spokojnie? Podpowiadamy krok po kroku.

1. Spokój przede wszystkim – nie przytłaczaj

Pierwsze dni z psem to często czas euforii dla domowników – ale niekoniecznie dla samego psa. Nowe miejsce, zapachy, dźwięki, ludzie – wszystko to może być przytłaczające. Dlatego warto zadbać o możliwie spokojny, przewidywalny start. Nie organizuj wizyt gości, nie ciągnij psa od razu na długi spacer po ruchliwym osiedlu, nie stawiaj go przed wyzwaniami, które mogą go przerosnąć.

Zamiast tego – pozwól mu obserwować, powoli zapoznawać się z nowym otoczeniem, nabierać pewności. Daj mu przestrzeń i czas. Twoja obecność, spokojny głos i nienachalne towarzystwo to teraz najważniejsze elementy.

2. Przygotuj bezpieczną przestrzeń

Każdy pies potrzebuje miejsca, w którym będzie mógł się wyciszyć i schować, jeśli poczuje się przytłoczony. Może to być legowisko w spokojnym kącie pokoju, transporter z kocem, mata – cokolwiek, co da psu poczucie bezpieczeństwa. Ważne, by nikt nie przeszkadzał mu tam odpoczywać – ani dzieci, ani dorośli, ani inne zwierzęta.

Taka „baza” pomoże psu oswoić się z nowym miejscem i będzie punktem odniesienia w razie stresu. To szczególnie ważne w pierwszych dniach psa w domu, kiedy wszystko jest jeszcze nowe i nieznane.

3. Nie spiesz się z wychowaniem – najpierw buduj relację

Wielu opiekunów chce od razu „uczyć” psa zasad – gdzie wolno wchodzić, czego nie wolno gryźć, jak chodzić na smyczy. To zrozumiałe, ale warto pamiętać, że na początku najważniejsze jest poczucie bezpieczeństwa i zaufanie. Dopiero kiedy pies poczuje się pewnie, będzie gotowy na naukę i nowe wyzwania.

Pierwsze dni z psem w domu to przede wszystkim czas obserwacji i poznawania siebie nawzajem. Skup się na tym, by być dla psa przewidywalnym i spokojnym towarzyszem. Zadbaj o rutynę – stałe godziny spacerów, posiłków i odpoczynku to coś, co bardzo pomaga psu w adaptacji.

4. Komunikacja – ucz się języka psa

Zanim zaczniesz „komendy”, naucz się języka ciała swojego psa. Obserwuj jego sygnały: oblizywanie się, odwracanie głowy, usztywnienie ciała, odchodzenie – to wszystko mówi o emocjach. Jeśli zauważysz, że pies się czegoś boi lub czuje się niekomfortowo, nie zmuszaj go do dalszego działania. Uszanuj jego granice – to najlepszy sposób na budowanie zaufania.

Empatia i uważność to Twoje najważniejsze narzędzia w pierwszych dniach z psem. Dzięki nim unikniesz niepotrzebnych błędów i wzmocnisz poczucie bezpieczeństwa pupila.

5. Spacery i otoczenie – poznawaj świat w małych krokach

Wyjścia na zewnątrz to ważny element adaptacji, ale również potencjalne źródło stresu. Zwłaszcza jeśli pies wcześniej mieszkał w schronisku, gospodarstwie lub nigdy nie był w mieście. W pierwszych dniach psa w nowym domu najlepiej wybierać ciche, spokojne miejsca, unikać tłumu, rowerzystów, hałasu. Daj psu możliwość węszenia, zatrzymywania się, wracania do Ciebie – to buduje jego pewność siebie i zaufanie do Ciebie jako przewodnika.

Z czasem możecie eksplorować coraz więcej – ale zawsze w tempie, które jest komfortowe dla psa.

6. Emocje opiekuna też są ważne

To naturalne, że możesz czuć niepokój, stres, a nawet frustrację. Pies nie reaguje tak, jak się spodziewałaś? Nie chce jeść? Unika kontaktu? Pamiętaj – każdy pies adaptuje się inaczej. Niektóre potrzebują kilku godzin, inne – kilku tygodni. To nie Twoja wina ani wina psa. Warto w tym czasie zadbać też o siebie – dać sobie prawo do odpoczynku, poprosić o wsparcie, sięgnąć po pomoc specjalisty, jeśli coś budzi niepokój.

W Tell Me Hau często towarzyszymy opiekunom właśnie w tych pierwszych dniach – pomagamy zrozumieć psa, odczytać jego potrzeby, znaleźć własny rytm i poczuć się pewniej w nowej roli.

Podsumowanie: fundamenty relacji budują się powoli

Pierwsze dni psa w domu to nie czas na wielkie wyzwania i rewolucje. To czas na budowanie podstaw – zaufania, poczucia bezpieczeństwa, wzajemnego poznania. Każdy pies przechodzi ten proces inaczej, ale jedno jest pewne: empatia, rutyna i spokojna obecność opiekuna potrafią zdziałać cuda.

Jeśli potrzebujesz wsparcia w tych pierwszych chwilach lub chcesz skonsultować zachowanie swojego psa – zapraszamy do Tell Me Hau. Razem zbudujemy Waszą relację krok po kroku, z troską o emocje obu stron.

Współczesna opieka nad psem to nie tylko miska, spacer i zabawa. Coraz więcej opiekunów chce świadomie wspierać rozwój swojego pupila – uczyć go nowych umiejętności, pomagać w trudnych sytuacjach i budować głęboką, pełną zaufania relację. Wtedy pojawiają się pytania: do kogo się zwrócić? Czy potrzebny jest behawiorysta psów, czy może trener psów? A może jedno i drugie?

Odpowiedź brzmi: to zależy. I właśnie o tym opowiemy w tym artykule.

Trener psów – kto to taki i czym się zajmuje?

Trener to specjalista od nauki. Jego głównym zadaniem jest wspieranie psa i opiekuna w rozwijaniu konkretnych umiejętności – takich jak chodzenie na luźnej smyczy, przychodzenie na zawołanie, pozostawanie na miejscu czy praca w rozproszeniach. Dobre szkolenie psów to proces oparty na pozytywnym wzmocnieniu, cierpliwości i zrozumieniu psiego języka.

Trener pracuje przede wszystkim z psami zdrowymi emocjonalnie, które nie zmagają się z poważniejszymi problemami. Uczy zarówno podstawowych komend, jak i bardziej zaawansowanych zadań, np. tropienia, pracy z klikerem czy psich sportów.

Kiedy warto skorzystać z pomocy trenera?

• Gdy masz szczeniaka i chcesz rozpocząć naukę podstaw posłuszeństwa.

• Gdy przygotowujesz psa do konkretnego celu – np. egzaminów, sportów lub pracy użytkowej.
• Gdy chcesz wprowadzić zasady, które ułatwią codzienne funkcjonowanie (np. siad, zostaw, przywołanie).
• Gdy potrzebujesz wsparcia w nauce nowych zachowań – np. chodzenia przy nodze lub zostawania na miejscu – u psa, który emocjonalnie radzi sobie dobrze.

Behawiorysta psów – specjalista od emocji

Behawiorysta to osoba, która zajmuje się analizą i terapią zachowań psów, szczególnie tych trudnych i problematycznych. Pracuje z emocjami, lękami, traumami i zachowaniami, które wpływają na jakość życia psa i jego opiekuna. W odróżnieniu od trenera nie skupia się na nauce komend, lecz na zrozumieniu, co stoi za zachowaniem psa i jak mu pomóc.

Problemy behawioralne psa mogą mieć różne źródła: nieprawidłową socjalizację, stres, przemoc, zmiany w środowisku czy nawet ból fizyczny. Behawiorysta analizuje całościowo – bierze pod uwagę dietę, zdrowie, środowisko, relacje w domu i przeszłość zwierzęcia.

Kiedy warto zgłosić się do behawiorysty?

• Gdy pies przejawia agresję wobec ludzi lub zwierząt.
• Gdy zmaga się z lękiem separacyjnym, fobiami lub nadmierną reaktywnością.
• Gdy dochodzi do nagłych zmian w zachowaniu (wycofanie, nadpobudliwość, niszczenie).
• Gdy pies nie potrafi się wyciszyć, stale szczeka, drży lub unika kontaktu.

Trener i behawiorysta – razem dla dobra psa

Choć role trenera i behawiorysty są różne, w praktyce często się uzupełniają. W wielu przypadkach najlepiej sprawdza się podejście zespołowe – najpierw behawiorysta pomaga ustabilizować emocje psa, a następnie trener wspiera w nauce codziennych umiejętności.

Warto pamiętać, że nie każda osoba reklamująca się jako trener lub behawiorysta ma rzetelne przygotowanie – wybieraj specjalistów, którzy stale się dokształcają, pracują w nurcie pozytywnym i opierają się na najnowszej wiedzy etologicznej.

Kogo wybrać?

Jeśli nie wiesz, od czego zacząć – zadaj sobie jedno pytanie: czy mój pies potrzebuje wsparcia w nauce konkretnych umiejętności, czy mierzy się z trudnościami emocjonalnymi? Ta odpowiedź pomoże Ci ustalić, czy pierwszym krokiem będzie trener, czy behawiorysta. A może warto zacząć od konsultacji behawioralnej i potem włączyć pracę treningową?

Niezależnie od drogi, jaką wybierzesz – pamiętaj, że decyzja o wsparciu specjalisty to wyraz troski, a nie porażki. To pokazuje, jak bardzo Ci zależy na psim komforcie i dobrej relacji.

Szukasz wsparcia w pracy z psem? Zapraszamy do Tellmehau. Z nami łatwiej zrozumiesz, czego potrzebuje Twój pies i jak mądrze mu pomóc.