Pies witający się z ludźmi poprzez skakanie może być uroczy, gdy jest szczeniakiem, ale w dorosłości może to stać się problematyczne. Nie każdy lubi, gdy pies rzuca się na niego z entuzjazmem, a w przypadku dużych ras może to być wręcz niebezpieczne. Na szczęście istnieje wiele skutecznych sposobów, które pomogą oduczyć psa skakania na ludzi w sposób łagodny, ale konsekwentny.

1. Dlaczego pies skacze na ludzi?

Zanim przejdziemy do metod oduczania, warto zrozumieć, dlaczego pies skacze na ludzi. Skakanie najczęściej wynika z:

• Ekscytacji i chęci przywitania się.
• Braku nauki prawidłowego zachowania w sytuacjach społecznych.
• Działań opiekuna, które nieświadomie wzmacniają to zachowanie (np. głaskanie psa, gdy skacze).
• Potrzeby zwrócenia na siebie uwagi.

Kluczem do sukcesu jest uczyć psa alternatywnych sposobów na witanie się i zdobywanie uwagi.

2. Jak oduczyć psa skakania – podstawowe zasady

a) Ignorowanie skakania

Jednym z najprostszych i najskuteczniejszych sposobów na oduczanie psa skakania jest ignorowanie go w momencie, gdy zachowanie się pojawia. Pies skacze, bo oczekuje reakcji – jeśli jej nie dostanie, z czasem przestanie to robić.

• Gdy pies skacze, odwróć się do niego plecami i nie patrz mu w oczy.

• Nie odpychaj go rękami, bo to też jest forma zwracania na niego uwagi.

• Gdy tylko przestanie skakać, natychmiast go pochwal i nagródź.

Pies szybko zrozumie, że spokojne powitanie przynosi nagrody, a skakanie zostaje zignorowane.

b) Nauka komendy „siad” jako alternatywy

Zamiast skakania, naucz psa, że może witać się ze znajomymi poprzez siadanie. To proste, a jednocześnie skuteczne rozwiązanie.

• Poproś psa o „siad” zanim zacznie skakać.
• Jeśli wykona polecenie, nagródź go smakołykiem lub pochwałą.
• Wprowadź zasadę – pies dostaje uwagę i pieszczoty dopiero, gdy spokojnie siedzi.

Warto poprosić znajomych, aby pomagali w tej nauce, stosując tę samą zasadę.

c) Kontrola emocji psa

Niektóre psy skaczą, bo nie potrafią kontrolować swojego entuzjazmu. W takim przypadku warto pracować nad wyciszaniem psa w ekscytujących sytuacjach.

• Nie nakręcaj psa przed przywitaniem – mów do niego spokojnym tonem i unikaj gwałtownych ruchów.
• Zadbaj o odpowiedni poziom aktywności – pies, który ma odpowiednio dużo ruchu i stymulacji umysłowej, jest spokojniejszy.
• Nie witaj się z psem od razu po wejściu do domu – daj mu chwilę na uspokojenie.

3. Co robić, gdy pies skacze na gości?

Pies może zachowywać się dobrze w domowym gronie, ale ekscytacja może wracać, gdy pojawiają się goście.

• Poproś gości, by ignorowali psa, gdy skacze, i witali go, dopiero gdy jest spokojny.
• Przytrzymaj psa na smyczy podczas pierwszych minut wizyty, by kontrolować jego zachowanie.
• Jeśli pies się uspokoi, pozwól mu podejść i przywitać się spokojnie.

4. Czego nie robić podczas oduczania psa skakania?

• Nie krzycz na psa ani nie stosuj kar fizycznych – może to sprawić, że pies zacznie kojarzyć powitania z czymś negatywnym, ale niekoniecznie przestanie skakać.
• Nie popychaj psa rękami – niektóre psy traktują to jako zaproszenie do zabawy i skaczą jeszcze bardziej.
• Nie nagradzaj psa za skakanie – jeśli pies skacze, a Ty go przytulasz lub dajesz mu smakołyk, uczysz go, że skakanie przynosi pozytywne efekty.

5. Ile czasu zajmuje oduczenie psa skakania?

To zależy od psa i tego, jak długo wzmacniał skakanie jako sposób witania się. W przypadku szczeniaków zmiana nawyków może nastąpić w ciągu kilku tygodni, ale dorosłe psy mogą potrzebować więcej czasu i konsekwentnej pracy.

Najważniejsze to być cierpliwym, stosować spójne metody i angażować w proces wszystkich domowników.

Podsumowanie

Jak oduczyć psa skakania? Kluczem do sukcesu jest ignorowanie niechcianego zachowania, nauka spokojnego siadania oraz kontrola emocji psa. Wprowadzaj zmiany stopniowo i nagradzaj psa za spokojne powitania. Oduczanie psa skakania wymaga konsekwencji, ale z czasem Twój pupil zrozumie, że nawiązywanie kontaktu w inny sposób przynosi lepsze efekty. Pamiętaj – cierpliwość i pozytywne wzmocnienie to klucz do sukcesu! 

Każdy pies, niezależnie od rasy, wieku czy temperamentu, potrzebuje odpowiedniej socjalizacji. To kluczowy proces, który pomaga mu prawidłowo funkcjonować w ludzkim świecie i unikać problemów behawioralnych w przyszłości. Socjalizacja psa to nie tylko nauka kontaktów z innymi psami, ale także oswajanie go z różnymi bodźcami, sytuacjami i ludźmi. Jak sprawić, by ten proces przebiegł skutecznie i bez stresu? Oto praktyczne wskazówki!

1. Czym jest socjalizacja psa?

Socjalizacja psa to proces przyzwyczajania go do otaczającego świata, ludzi, zwierząt oraz różnych sytuacji, z jakimi będzie się spotykał przez całe życie. Dzięki niej pies uczy się reagować spokojnie i pewnie na nowe bodźce, co minimalizuje stres i ryzyko agresji wynikającej z lęku.

2. Kiedy rozpocząć socjalizację psa?

Najlepszym momentem na rozpoczęcie procesu socjalizacji jest okres szczenięcy, czyli od 3. do około 16. tygodnia życia. W tym czasie psy są najbardziej podatne na naukę i chętnie poznają nowe rzeczy.

Jeśli adoptujesz starszego psa, nie jest za późno na socjalizację! Może to wymagać więcej cierpliwości, ale nawet dorosłe psy mogą nauczyć się radzić sobie w różnych sytuacjach.

3. Jak socjalizować psa krok po kroku?

a) Socjalizacja szczeniaka – pierwsze kroki

1. Oswajaj z różnymi dźwiękami – dzwonek do drzwi, odkurzacz, ruch uliczny – wszystko to powinno być wprowadzane stopniowo i w pozytywnej atmosferze.
2. Pozwól na kontakt z różnymi ludźmi – dzieci, osoby starsze, ludzie w okularach, czapkach czy z parasolami – to wszystko powinno być dla psa czymś naturalnym.
3. Zapewnij różne doświadczenia dotykowe – chodzenie po trawie, piasku, kafelkach czy dywanie pomaga psu nabrać pewności.
4. Stopniowo przyzwyczajaj do weterynarza i groomera – krótkie wizyty adaptacyjne w gabinecie weterynaryjnym czy salonie pielęgnacyjnym pomogą uniknąć stresu w przyszłości.

b) Socjalizacja psa z innymi psami

1. Znajdź odpowiednich towarzyszy – nie każdy pies będzie idealnym kompanem do nauki. Spotkania powinny odbywać się w kontrolowanych warunkach, najlepiej z psami z równym temperamentem.
2. Obserwuj mowę ciała psa – jeśli pies wykazuje oznaki stresu (np. podkulony ogon, oblizywanie się, ziewanie), nie zmuszaj go do interakcji.
3. Nie wprowadzaj presji – socjalizacja psa z innymi psami powinna być procesem stopniowym. Nie zmuszaj psa do kontaktu, jeśli nie czuje się komfortowo.
4. Wspólne spacery – to doskonały sposób na zbliżenie psów bez bezpośredniego kontaktu. Spacerowanie obok siebie pozwala im poczuć się komfortowo.

4. Jak uniknąć błędów w socjalizacji?

• Nie rzucaj psa na głęboką wodę – stopniowe oswajanie jest kluczowe, gwałtowne doświadczenia mogą wywołać lęki na całe życie.
• Unikaj przestymulowania – za dużo bodźców na raz może psa przytłoczyć. Lepiej wprowadzać nowości stopniowo.
• Nie stosuj kary za strach – jeśli pies się boi, nie krzycz ani go nie zmuszaj. Wspieraj go, nagradzaj za odwagę.
• Zadbaj o pozytywne skojarzenia – smakołyki, pochwały i zabawa pomogą psu skojarzyć nowe sytuacje z czymś przyjemnym.

5. Co, jeśli pies ma problemy z socjalizacją?

Niektóre psy mogą wykazywać lęk lub agresję w stosunku do innych psów, ludzi czy sytuacji. W takim przypadku warto skonsultować się z behawiorystą lub profesjonalnym trenerem, który pomoże dobrać indywidualny plan socjalizacji.

Podsumowanie

Socjalizacja psa to niezbędny proces, który wpływa na jego komfort i jakość życia. Niezależnie od wieku psa warto dbać o jego prawidłowe kontakty z otoczeniem. Pamiętaj, że jak socjalizować psa, zależy od jego indywidualnych potrzeb, ale kluczowe są cierpliwość, pozytywne skojarzenia i stopniowe wprowadzanie nowych doświadczeń. Odpowiednia socjalizacja sprawi, że Twój pies będzie pewny siebie, szczęśliwy i bezpieczny w każdej sytuacji! 🐶❤️

psy na świecie

Jak traktuje się psy w Turcji? Relacja z moich ostatnich wakacji

W tym roku swoje wakacje postanowiłam spędzić w Turcji. Byłam zaskoczona ilością bezdomnych psów, które było można spotkać tam na każdym kroku (np. ulice, bary, plaże). Podobno tylko w trzech największych miastach jest ich około 500 tysięcy.. Psiaki te są przyjazne, nie boją się a ich stosunek do człowieka jest raczej neutralny. Bardzo zainteresował mnie ten temat, dlatego też postanowiłam nieco bardziej się w niego zagłębić.

Według Muzułmanów pies jest stworzeniem nieczystym, który może przenosić wiele chorób, dlatego też bardzo rzadko można je spotkać w tureckich domach. Wyjątkiem są tylko sytuacje, gdzie pies jest trzymany w posiadłości z konkretnego powodu np. potrzeby pilnowania interesu. Zwierzęciem, które jest uwielbiane przez Muzułmanów jest kot. według opowieści lokalnej ludności wynika to z legendy, iż dawno temu kotka o imieniu Muezzy uratowała Mahometa przed ukąszeniem go przez Węża. W przeciwieństwie do psów są one trzymane w Tureckich domach.

Celem mojego artykułu jest jednak przedstawienie mojego ogólnego wrażenia na temat bezdomnych psów w Turcji. Mimo wszystko mają one tam bardzo dobrze. Są dokarmiane na każdym kroku zarówno przez lokalną ludność jak i turystów (miseczki z wodą oraz jedzeniem), łapane, odrobaczane, kastrowane, znakowane oraz wypuszczane z powrotem na wolność. Muzułmanie traktują je neutralnie, na pewno nie są do nich wrogo nastawieni. Pani mieszkająca w Turcji powiedziała nam, iż zdarzają się nawet pobicia osób przez lokalną ludność za dokonywanie znęcania się nad psami. Koran mówi, iż zwierzęta są na równi z człowiekiem, dlatego też należy się im szacunek i bardzo dobre traktowanie. Moim zdaniem, mimo wszystko powinniśmy brać przykład z Turków, którzy dbają o bezdomne psy oraz w pewien sposób wyrażają wobec nich szacunek – nigdy nie dopuściliby się wobec nich przemocy (wiadomo, jak w każdej nacji, jakieś odstępstwa zawsze się zdarzają). Po samych psach widać, że czują się tam bardzo dobrze, nie uciekają od człowieka. Jednym słowem – jestem pod wrażeniem ich tamtejszego traktowania, Polacy naprawdę powinni sobie wziąć do serca te słowa i wzorować się na tureckiej ludności.

Po więcej informacji na temat psiaków zapraszam na naszą stronę.

Poniżej kilka moich zdjęć:

adopcje

„Nie tylko małe jest piękne”

 

Dzisiejszy post dedykuję dorosłym oraz starszym pieskom, a także chcę pokazać ile korzyści możemy uzyskać, po dokonaniu adopcji takiego psiaka.

Nie od dziś wiadomo, że dużo trudniej jest znaleźć dom dla dorosłego psa, a tym bardziej takiego, który jest po przejściach lub jest psim staruszkiem. Bardzo często ludzie myślą, iż z takimi psami będą mieli same problemy i wolą kupić lub adoptować małego szczeniaczka. Chciałabym podać kilka argumentów skłaniających jednak ku adopcji dorosłego psiaka.

Kupno, adopcja młodego psa jest bardzo często nieprzemyślana. Kilkakrotnie w Fundacji Labradory.org, w której działam mieliśmy takie sytuacje, że ktoś dzwonił do nas późno wieczorem, ponieważ zobaczył zdjęcie pięknego, słodkiego szczeniaczka stwierdzając, że nawet kolejnego dnia o poranku może po niego przyjechać. Po dogłębnej analizie odpowiedzi na zadane przez nas pytania, stwierdzaliśmy, że był to zazwyczaj tylko kaprys dziecka lub kogoś innego z rodziny. Ludzie kompletnie nie zdawali sobie sprawy z czym wiąże się wychowanie szczeniaka i ile pracy trzeba w to włożyć. Ponadto czasami, nawet jeśli będziemy się dwoić i troić nie zawsze ułożymy psa tak, jak byśmy chcieli.

Oto tylko kilka przykładów tego, co nas czeka po adopcji, kupnie psiego malucha:

1. Duże wydatki już na samym początku na: szczepienia, psie przedszkole, zabawki i gryzaki, karmę, wizyty u weterynarza, kastrację w późniejszym okresie, psie gadżety i wiele innych.
2. Musimy liczyć się z tymi, iż nasz nowy członek rodziny na samym początku nie będzie nauczony załatwiać się na zewnątrz, dlatego będziemy musieli nauczyć go czystości oraz zostawania samemu w domu pod naszą nieobecność.
3. W okresie wyrastania nowych zębów szczeniaki zazwyczaj gryzą różne przedmioty takie jak np. krzesła, kable, buty itp. Musimy się z tym niestety liczyć.
4. Szczeniaki nie umieją chodzić na smyczy – musimy sami o to zadbać, aby je tego nauczyć.
5. Małe psiaki są ruchliwe i wymagają dużo zabawy, czasu.
6. W fazie socjalizacji szczeniąt z ludźmi tj. 7 – 12 tydzień powinniśmy zadbać o przeróżne urozmaicenia środowiska, przedmioty, osoby, spotkania z innymi psami, aby nie mieć z naszym członkiem rodziny problemów behawioralnych w późniejszym wieku.
7. Szczeniaki często mają problemu z jedzeniem „śmieci” na spacerach, dlatego też musimy poświęcić trochę czasu na naukę nie pobierania pokarmu z ziemi.

Można by tu jeszcze pewnie kilka punktów dopisać, ale teraz chciałabym skupić się na korzyściach, jakie płyną z adopcji starszego psa i zdementować pogląd, mówiący, że takie psy są bardziej problemowe niż szczeniaki (wiadomo, niektóre psy po przejściach mają poważne problemy, ale większość z nich potrafi być cudownymi, kochającymi członkami naszych rodzin):

1. Kiedy adoptujemy starszego psiaka ze schroniska, możemy być niemalże w 100 procentach przekonani, że pokocha nas od pierwszego wejrzenia!
2. Psiak taki, bardzo często super pracuje, ponieważ doskonale skupia się na opiekunie. Mitem jest, że czym starczy pies tym gorzej się uczy.
3. Starsze psiaki, nawet te, wzięte ze schroniska, bardzo często nie mają już problemu z załatwianiem się w mieszkaniu.
4. Nie wyrastają im nowe zęby, w związku z czym nie mają już takiej potrzeby gryzienia jak szczeniaki.
5. Widzimy co bierzemy, po kilku wizytach i wywiadzie w schronisku, możemy dowiedzieć się nieco o charakterze danego psa i o jego aktualnych problemach. Jeśli chodzi natomiast o szczeniaka tak naprawdę nie wiemy co z niego wyrośnie.
6. Dorosłe psiaki nie są tak wymagające jak szczeniaki – nie trzeba z nimi tak często wychodzić, aby się załatwiły, nie trzeba się z nimi tak często bawić, śpią dłużej (zazwyczaj w tych samych godzinach co my), ponieważ potrafią się dostosować do naszego rytmu dnia.
7. Większość z nich, doskonale umie chodzić na smyczy, wie jak zachować się w mieście i umie wiele przydatnych komend takich jak np. „do mnie”.
8. Jeśli chodzi o starsze psiaki to.. uwielbiają przytulać i ogrzewać nas w zimne dni 🙂

Kiedy adoptujemy dorosłego lub starszego psiaka, tak naprawdę ratujemy mu życie! Nie tylko on będzie nam wdzięczny, ale my jemu też, ponieważ jesteśmy się w stanie wiele od niego nauczyć.

Po więcej informacji na temat psiaków zapraszam na naszą stronę.

behawiorystyka

Jak komunikują się z nami psy?

Dzisieszy artykuł jest bardzo ważny, warto go przeczytać, ponieważ dotyczy psiej komunikacji.

Człowiek i pies porozumiewają się z innymi osobnikami w zupełnie inny sposób. Niejednokrotnie, większość z Was, próbowała sobie zapewne tłumaczyć dane zachowania z ludzkiego punktu widzenia np. „piesek merda ogonkiem, to znaczy, że jest szczęśliwy!”. Prawda jest taka, że nawet zwykłe merdanie ogonem ma bardzo wiele znaczeń i zazwyczaj należy je jeszcze połączyć z całokształtem postawy ciała i pozostałymi sygnałami wysyłającymi przez psa.

System komunikacji psów opiera się na trzech filarach:

1. Sygnałach uspokajających
2. Sygnałach grożących
3. Układzie hierarchicznym

Sygnały uspokajające wysyłane są zazwyczaj w sytuacjach, kiedy pies chce uniknąć konfliktu lub powiedzieć drugiemu osobnikowi, że nie ma nic złego na myśli. Zachowania te mają też na celu rozładowanie emocji, kiedy doszło do spięcia między psami.

Do zachowań uspokajających możemy zaliczyć między innymi:

• odwracanie głowy
• odwracanie się bokiem lub tyłem do osoby lub psa
• oblizywanie nosa
• zastygnięcie w bezruchu
• powolne poruszanie się
• machanie lekko podkulonym ogonem
• pozycja zapraszająca do zabawy
• siadanie
• nagłe położenie się na plecach
• ziewanie
• podchodzenie po łuku
• wąchanie podłoża
• rozdzielanie innych psów lub też opiekunów
• podnoszenie łapy – wtedy pies czuje się bardzo niepewnie
• mruganie oczami
• intensywne znaczenie terenu
• zachowania zastępcze czyli nagła zmiana planów
• mlaskanie
• szczeniakowate zachowanie dorosłych psów
• szybkie oblizanie nosa
• wąchanie trawy

Kolejny filar psiej komunikacji to sygnały grożące. Zwykle są one często mylone z agresją. Pies ma prawo czegoś nie akceptować i w ten sposób wyrazić swoją wolę (np. chce utrzymać pewnego człowieka/psa na dystans). Jeśli sygnały te, nie zostaną uznane przez innego osobnika mogą, (lecz też nie zawsze) przerodzić się w agresję. Należy pamiętać, że walka, atak jest ostatnim rozwiązaniem jakie wybierze pies.

Przykłady sygnałów grożących:

• zimny wzrok – nieruchome spojrzenie
• uszy położone do tyłu
• warczenie, pozorowany atak (kłapnięcie)
• usztywniona postawa z podnesionym w górę, napiętym ogonem

(wyprostowana –zachowanie ofensywne, lub skulona –zachowanie defensywne)

• marszczenie nosa i fafli
• odsłonięcie zębów i ich oblizywanie
• pies zwykle warczy (czasem także szczeka niskim tonem)
• sylwetka wychylona ku przodowi
• łapy proste i sztywne
• sztywny ogon
• widoczne białka oczu psa

Ostatnim trzecim filarem są układy hierarchiczne.

Każdy pies ustla z innymi hierarchię, która nie jest stała. Zależy ona od sytuacji, dostępu i chęci posiadania danego zasobu. Dla jednego może byc on wartościowy, dla drugiego nie.

Musimy pamiętać, aby odpowiednio wcześnie reagować na sygnały wysyłane przez nasze psy. W wielu przypadkach, jeśli dostatecznie wcześnie zobaczymy sygnał uspokajający lub grożący, jesteśmy w stanie zabrać psa z sytuacji i zapobiec konfliktom.

W momencie, gdy podchodzimy do psa i widzimy, że się stresuje,  my także możemy mu pomóc używając psiej komunikacji. Wystarczy obejść go łukiem, ziewnąć lub też odwrócić się bokiem i pozwolić mu spokojnie nas minąć.

Po więcej informacji na temat psiaków zapraszam na naszą stronę.